Grafmonumenten

 

Grafmonumenten

Grafmonumenten

Grafstenen dienen bijna altijd als een focus voor de nabestaanden en als een statement voor het belang van de overledene volgens diens nabestaanden, of eventueel, bij mensen die alles zelf voor hun dood al geregeld hebben, volgens hem- of haarzelf.

Het materiaal van een grafmonument gaat vaak decennia tot eeuwen mee; een steen van gepolijst graniet heeft een nagenoeg onbeperkte levensduur, en is na duizenden jaren zo goed als onaangetast, zoals uit vele Egyptische graven blijkt. Een steen van kalksteen of zandsteen kan na honderd jaar al zo goed als onleesbaar geworden zijn. Een grafsteen kan een aanzienlijke investering vergen.

Anderen kiezen voor een graf  waarop een houten kruis wordt geplaatst.  Bijna alle leveranciers van houten kruizen gebruiken heden ten dage duurzaam hout dat jarenlang meegaat.

Grafstenen in kerken, de zogenaamde grafzerken en vaak dekplaten van graven in de vloer van de kerk, hebben minder van het weer te lijden, maar worden als er over gelopen wordt in enkele honderden jaren vaak toch onleesbaar. Stenen en gedenktafels aan de wand van een kerk zijn veel duurzamer.

Begraven in een kerk komt tegenwoordig niet vaak meer voor. In Nederland werd dit bij wet afgeschaft in de 18de eeuw, afgezien van koninklijke cryptes en bij begrafenissen van hoge clerici.

Urnen
Een urn is van oorsprong een aardewerken pot waarin de overblijvende as van een crematie in wordt bewaard. Een urn kan thuis worden bewaard, maar ook worden bijgezet in een urnentuin, urnengraf of urnenmuur van een begraafplaats. Dit wordt wel een columbarium genoemd. Urnen zijn vooral bekend van de urnenveldencultuur. Deze dateert uit de late bronstijd, van 1300 v.Chr. tot ongeveer 920 v. Chr. De doden werden toen gecremeerd en de crematieresten werden in een urn gedaan, eventueel voorzien van bijgiften. De urne werd in een grafheuvel bijgezet. Een dergelijke urn was van keramiek en had een typerende vorm.

Toen andere volkeren arriveerden, werd begraven meer gebruikelijk, en dit is in Europa zo gebleven tot in de tweede helft van de 20e eeuw, toen geleidelijk aan ook crematie weer mogelijk werd. Daarbij kwam ook de urn weer in gebruik. Tegenwoordig worden urnen ook wel in een urnenzuil of urnenwand bijgezet. Sierurnen zijn er heden ten dage in heel veel soorten en maten. Van keramiek, marmer of graniet, maar ook van glas, hout, metaal, etc.